• Monday June 17,2019

Wybuch Mt. Tarawera, Nowa Zelandia

Anonim

Ostatnio dużo czytaliśmy o odnalezionych pozostałościach Różowych i Białych Tarasów (znanych również jako Te Tarata i Otukapurangi) w pobliżu Mt. Tarawera w Nowej Zelandii, ale zdałem sobie sprawę, że wielu z was prawdopodobnie nie słyszało wiele o wybuchu, który pochował te zagubione cuda. Erupcja Tarawera w 1886 r. Była jedną z najciekawszych erupcji w ciągu ostatnich kilkuset lat, a nawet VEI 5, więc nie ma się czego kichać. Tak więc dzisiaj pomyślałem, że podam ci szczegóły tej wielkiej erupcji w 1886 roku, która pochowała i / lub zniszczyła Tarasy, a także odrobinę tła w okolicach Tarawery.

Wulkanizm Tarawera i Okataina

Teraz Tarawera jest dla mnie bardzo bliska i droga, ponieważ jest to jeden z moich obszarów badawczych. W rzeczywistości, jestem obecnie w ostatnich rzutach z kilku prac badawczych dotyczących poprzedniej erupcji w Tarawera przed erupcją w 1886 r. - erupcji ryolitu Kaharo w ~ 1300 rne, które wytworzyły większość kopuł, które tworzą nowoczesny gmach znany jako Tarawera. Sam wulkan jest częścią większej klastra kaldery, kompleksu kalcytów Okataina (OCC), który zawiera złoża wulkaniczne - niektóre o powierzchni większej niż 150 km 3 - sięgające nawet 300 000 lat temu (patrz Smith i in., 2005) oraz są częścią wulkanizmu na Północnej Wyspie Nowej Zelandii. Wielu z was jest prawdopodobnie zaznajomionych z innym skupiskiem kaldery położonym dalej na południe, kompleksem wulkanicznym Taupo, który wytworzył ultraplikańską erupcję w 186 AD, jedną z największych erupcji w ciągu ostatnich 10 000 lat. OCC, choć nie tak błyskotliwy jak Taupo, nadal jest znaczącym obszarem wulkanicznym, który przekroczył 350 km 3 w ciągu ostatnich 60 000 lat. Tarawera jest najmłodszym z wielu kompleksów kopoli rhyolite w OCC, który wybuchł dominująco rhyolite i bazalt (więcej o tym później).

Szczelina wzdłuż góry Mt. Tarawera, z ciemnoczerwonymi osadami 1886 leżącymi nad jasnymi osadami Kaharo-1300 AD. Zdjęcie: Kari Cooper, 2006.

Erupcja Tarawera w 1300 r. Była riolitem, wytwarzającym przepływy bloków i popiołów, opad i kopuły, które składają się na wulkan. Uważa się, że Maorysi, rodowici mieszkańcy Nowej Zelandii, nie przybyli na stałe na wyspy aż do 1350 rne (tak, Nowa Zelandia to ludzie - i do cholery, w większości bez ssaków), więc istnieją brak historycznych lub ustnych zapisów erupcji, jednak jest historia Tamaohoi, zaciekłego kanibalistycznego szefa tangata-whenua, który był uwięziony na zawsze w przepaści, głęboko w trzewiach Tarawera około 500 lat przed erupcją 1886 r. . Erupcja Kaharo byłaby imponująca, produkując około 5-7 km 3 ryolitu w ciągu kilku lat. Sama erupcja została prawdopodobnie wywołana przez wtargnięcie bazaltu w papkę riolitową (patrz Leonard i in., 2002) pod wulkanem, który podgrzał i usunął ryolit, chociaż w produkcie erupcyjnym jest bardzo mało dowodów na występowanie samego bazaltu. Jednak erupcja z 1886 r. Wydaje się wiarygodna dla teorii bazaltowych wyzwoleń.

Po erupcji w 1300 rne niewiele wskazuje na aktywność erupcyjną (poza eksplozjami fekalnymi) w regionie Tarawera. Jednak obszar ten posiadał rozległe działanie gorącej wiosny i hydrotermalnej aktywności, a w Lake Rotomahana, ta działalność spowodowała powstanie Różowych i Białych Tarasów, ponieważ krzemionka z gorącej wody została osadzona na powierzchni w postaci chalcedonu - widzimy to dzisiaj w Yellowstone gdzie jest gorąco, krzemionka - bogata woda dociera do powierzchni. Jednak począwszy od początku czerwca 1886 roku, ten rekordowy poziom spokoju miał się wkrótce zmienić.

Zanim przejdziemy do historii z 10 czerwca 1886 r., Dajmy kredyt tam, gdzie należny jest kredyt. Znaczna część opisu erupcji pochodzi ze znakomitego tomu Iana Nairna z 2002 roku na temat OCC (co jest niestety trudne do zdobycia poza Nową Zelandią). Dr Nairn jest jednym z prawdziwych guru o nowozelandzkiej wulkanologii, a zwłaszcza o obszarze Okataina. Muszę przyznać, że gdy miałem okazję napić się herbaty na ganku doktora Nairna, patrząc na jezioro Rerewhakaitu (patrz poniżej) i Tarawera z kilkoma kolegami i mówić wulkanami, widzę, dlaczego ktoś chciałby pracować (i przejść na emeryturę). ) w Nowej Zelandii.

Widok z ganku Iana Nairna, z Tarawera na dalekim tle częściowo zasłonięty przez chmury i Jezioro Rerewhakaitu na pierwszym planie.

Erupcja

Pierwsze oznaki, że Tarawera może wybuchnąć - i nie było ich wiele - pojawiły się 1 czerwca 1886 roku. Na powierzchni Jeziora Tarawera pojawiła się seria fal, niektóre z nich miały wysokość do 0, 3 m / 1 stopy, co sugeruje, że sejsmiczność rozpoczęło się pod wulkanem. To jest ten sam dzień rzekomego obserwowania "widmowego canoe" na jeziorze, kiedy turyści jadący przez jezioro Tarawera twierdzili, że widzieli maoryjski kanion wojenny wypełniony wojownikami na jeziorze we mgle. To wydarzenie zostało zinterpretowane przez kapłanów maoryskich, co jest oznaką wielkiego nieszczęścia (chociaż, jak można sobie wyobrazić, istnieje wiele dyskusji na temat tego, co turyści rzeczywiście widzieli na jeziorze).

Po wydarzeniach z 1 czerwca niewiele było widać na znakach wznowienia działalności w Tarawera - w rzeczywistości wielu geologów nawet nie uważało gmachu za aktywny wulkan, ponieważ nie posiadał żadnej aktywności solfatycznej ani fumarolickiej (przynajmniej na szczycie ). Jednak tuż po północy 10 czerwca trzęsienia ziemi zaczęły kołysać się w pobliżu wulkanu. Po wystąpieniu tych trzęsień ziemi odczuwanych przez mieszkańców, najprawdopodobniej upłynęło zaledwie około 1 godziny, zanim zaczęła się erupcja. Kontrowersje na temat erupcji nie zawsze się zbiegają, ale ogólnie wydaje się, że erupcja rozpoczęła się między godziną 1: 30-2: 30, prawdopodobnie rozpoczynając od północno-wschodniej strony Tarawery i rozprzestrzeniając się w kierunku południowo-zachodnim wzdłuż długiej szczeliny, od Tarawera do Jezioro Rotomahana do Doliny Waimangu, w ciągu najbliższych kilku godzin.

Teraz ta erupcja szczelin nie była zwykłymi szczelinami bazaltowymi. Opisy erupcji wraz z analizą rozprzestrzeniania się tefr wokół Wyspy Północnej wskazują, że pióropusz wywołujący erupcję był na początku 9, 5 km / 31 000 stóp i osiągnął wysokość 11 km / 36 000 stóp później tego ranka - prawdziwa bazaltowa erupcja plinian. Jest to godne uwagi, ponieważ eksplozja magmy była bazaltowa, więc nie można oczekiwać tak dużego wybuchu. Co ciekawe, w OCC wszystkie erupcje bazaltowe znalezione w zapisie geologicznym wydają się być eksplozją - tj. Brakiem strumieni lawy - więc magma pod OCC może być szczególnie bogata w parę. Poza tym istnieje obfita woda gruntowa i powierzchniowa, dzięki której magma bazaltowa może wchodzić w interakcje, więc eksplozje freatomagmatyczne również występują w kartach, i wydaje się, że zdarzyło się to w Tarawera. Seria bazaltowych wałów podniosła się z głębi i przecięła bardzo aktywny system hydrotermalny pod Tarawera i Lake Rotomahana, powodując gwałtowne wybuchy pary / magmy, napędzając pióropusz, który był obserwowany i tworząc, według niektórych relacji, fontanny ognia o wysokości 2 km (patrz malowanie poniżej). Innym aspektem, który mógłby pomóc w wybuchowym oddziaływaniu bazaltu z pozostałą resztką ryolitu z erupcji 1300 AD i obfitymi częściowo stopionymi wtrąceniami ryolitu można znaleźć w niektórych pokładach bazaltowych 1886.

Malarstwo Charlesa Blomfielda z wybuchu 1886 roku Tarawery.

Popiół spadający z erupcji - zwany lokalnie "Błotem Rotomahany" - można znaleźć w Zatoce Mnóstwo, w odległości prawie 40 km. Tefra pokryła 15 000 km 2 nad Wyspą Północną i ponad 4500 km 2 obszaru z co najmniej 5 cm Tefry. Erupcja sama wytworzyła co najmniej 1, 3 km 3 tefry (~ 0, 7 km 3 gęstego równoważnika skał), prawdopodobnie w tempie większym niż 6 x 10 4 m 3 / s. Erupcja wywołała również falę podstawową, która przemieściła ponad 6 km od kraterów poruszających się 40 m / s i była wystarczająco duża, by pokonać wysokie wzgórza o wysokości 360 metrów. Strumienie te, wraz z gęstym upadkiem tefry, pochowały kilka wiosek w pobliżu wulkanu, w większości zamieszkałych przez Maorysów, w tym słynny Te Ariki i Moura, wraz z Te Tapaharo, Totarariki i Waingongogongo - i to jest większość 100-120 osób, o których sądzono, że zginęły podczas erupcji, zostało zabitych. Hałas wybuchów rozlegał się tak daleko, jak Auckland na północy i Christchurch na południu, a wydarzenia z 10 czerwca również wywołały obfite błyskawice, wiatry i sejsmiczność.

Następstwa

Do 6 rano, 10 czerwca, erupcja była, dla wszystkich intencji i celów, zakończona. Erupcja trwała zaledwie 4 godziny, a całkowita eksplozja wyniosła 1, 3 km3, co stanowiło ~ 0, 3 km 3 na godzinę, co uważano za jeden z najwyższych wskaźników erupcji w historii. Eksplozje parowe trwały do ​​sierpnia 1886 roku, a pierwsi zwiedzający zniszczony krajobraz nie widzieli do tej pory zmian. Eksplozje, zarówno magmowe, jak i freatyczne, pozostawiły szereg kraterów w dolinie Waimangu, z których wiele nadal jest aktywna hydrotermalnie. W rzeczywistości przez pierwsze kilka dekad po erupcji Gejzer Waimangu był największym na świecie (patrz poniżej), prawie większym kontrolowanym wybuchem niż gejzer, ale duża eksplozja zatrzymała przepływ do gejzera. W Waimangu Valley od czasu 1886 roku pojawiły się okazjonalne eksplozje, jeden dopiero w 1981 roku. Jezioro Rotomahana doznało radykalnej zmiany kształtu, rozciągając się na długość czterokrotnie, a powierzchnia jeziora (nie głębia) wzrosła o 30 metrów - a słynny Różowe i białe tarasy zostały zakopane i / lub zniszczone przez produkty erupcyjne. Nawet po zniszczeniach obszar szybko się odbudował - można zobaczyć, jak odzyskała Dolina Waimangu. Dzisiaj, poza aktywnością hydrotermalną w dolinie Waimangu i na dnie jeziora Rotomahana, tylko słabe fumarole istnieją na samej Tarawera.

Waimangu Geyser w Nowej Zelandii w 1903-4.

Więc, teraz wiesz, co wydarzyło się w pobliżu Tarawera w tym wczesnym rankiem 10 czerwca 1886 roku: jedna z najbardziej wybuchowych erupcji bazaltowych. Różowe i białe tarasy, choć nie zostały naprawdę "zniszczone", nadal nie istnieją, prawdopodobnie są zamknięte pod wodą. Jest szansa, że ​​nowe tarasy mogą powstać, jeśli ciepłe źródła, podgrzane przez magmatyzm pod Tarawerą, zaczną wypływać na powierzchnię z bogatych w krzemionkę wód, ale będą to setki, jeśli nie tysiące lat, zanim coś takiego jak Te Tarata lub Otukapuarangi może utworzyć jeszcze raz.

Referencje

Cole, JW, Spinks, KD, Deering, CD, Nairn, IA i Leonard, GJ, 2010. Wulkaniczna i strukturalna ewolucja Centrum Wulkanicznego Okataina; dominująco krzemowy wulkanizm związany z Taupo Rift, Nowa Zelandia. Journal of Volcanology and Geothermal Research, 190: 123-135.

Leonard, GS, Cole, JW, Nairn, IA i Self, S., 2002. Bazaltowe wyzwalanie c. AD 1305 Erupcja ryolitu Kaharoa, kompleks wulkaniczny Tarawera, Nowa Zelandia. Journal of Volcanology and Geothermal Research, 115: 461-486.

Nairn, IA, 2002. Geologia ośrodka wulkanicznego Okataina. Mapa geologiczna. Instytut Nauk Geologicznych i Nuklearnych, 156 pp.

Smith, VC, Shane, PA i Nairn, IA, 2005. Trendy w geochemii rymolitu, mineralogii i magazynowaniu magmy w ciągu ostatnich 50 lat w ośrodkach wulkanicznych Okataina i Taupo, Taupo Volcanic Zone, Nowa Zelandia. Journal of Volcanology and Geothermal Research, 148 (3-4): 372-406.

U góry po lewej: parujące baseny hydrotermalne w dolinie Waimangu.


Ciekawe Artykuły

Republikanie wciąż są stroną bogatych

Republikanie wciąż są stroną bogatych

Zauważam, że Roger L. Simon ma niedoinformowany post, The Party of the Rich, w którym mówi: Kiedy byłem dzieckiem, zakładaliśmy, że Republikanie są partią bogatych. To było dane - wszyscy ci plutokradzi z szoferami przemierzającymi ich między penthouse'em w Sutton Place i weekendowym manse w Southampton. Oczywiście

Narodziny klastra z plamami słonecznymi

Narodziny klastra z plamami słonecznymi

Czy kiedykolwiek chciałeś zobaczyć, jak tworzą się plamy i zmieniają się w miarę ich wzrostu? Ludzie pracujący z satelitą SDO NASA właśnie wydali to niesamowite wideo z uroczymi młodymi. Niewiele się dzieje, aż do około 18 sekund, a potem wiele się dzieje. To jest takie wściekłe. W przeciągu dwóch tygodni (połowa obrotu Słońca) można je zobaczyć, ciemnieć i rosnąć, a nawet obracać, gdy zmieniają się złożone pola magnetyczne Słońca. i najmądrzejszą częścią jest skrót

Naukowcy rozwijają pierwszą skonstruowaną cewkę moczową, stworzoną z komórek pacjenta

Naukowcy rozwijają pierwszą skonstruowaną cewkę moczową, stworzoną z komórek pacjenta

W społeczeństwie, w którym poszukiwanie pigułek jest odpowiedzią na wiele dolegliwości medycznych, szczególnie dysfunkcyjne lub uszkodzone narządy są szczególnie frustrujące - zwykle są poza zasięgiem znanych leków. Terapia oparta na komórkach nie jest jednak lekiem: przy pomocy komórek pacjentów eksperci medyczni z powodzeniem przeszczepili pierwsze cewki moczowe opracowane na nowo. Historia zaczyn

Armageddon opóźniony o co najmniej sto lat ... tym razem

Armageddon opóźniony o co najmniej sto lat ... tym razem

Jak wygląda jedna na dziesięć milionów szans na apokalipsę? Cóż, kiedyś wyglądało to tak: To jest asteroid 2005 YU55, obiekt bliski Ziemi (lub NEO), który również jest PHA, lub potencjalnie niebezpieczną asteroidą. Ma orbitę, która przecina Ziemię, co oznacza, że ​​pewnego dnia może nas uderzyć. Teraz zanim wpadniesz w

Erupcja Eyjafjallajökull nadal sieje spustoszenie w całej Europie

Erupcja Eyjafjallajökull nadal sieje spustoszenie w całej Europie

Pył popiołu z erupcji Eyjafjallajökull w 2010 roku. Stwierdzenie, że erupcja Eyjafjallajökull stała się najważniejszą wiadomością o wulkanach w tym roku, byłoby niedopowiedzeniem. Na każdym ważnym stanowisku medialnym można znaleźć relację "od ściany do ściany", analizując wszystko od wpływu popiołu na odrzutowce, przez efekt popiołu na ludzi, aż po przedwczesne komentarze na temat wpływu erupcji na klimat w potencjalnym miejscu w historii. tego wydarzenia. Erupcja

Brak koniecznych badań: wykonaj własną replikację!

Brak koniecznych badań: wykonaj własną replikację!

W odpowiedzi na poniższy post otrzymałem powyższą odpowiedź na Twitterze. To interesujący przypadek. Link do artykułu z 2000 roku, polimorfizmy insercji Alu w Afryce Północnej i na Półwyspie Iberyjskim: dowody na silne granice genetyczne w Cieśninie Gibraltarskiej: Analizy 11 polimorfizmów insercji Alu (ACE, TPA25, PV92, APO, FXIIIB, D1, A25, B65, HS2.43, HS3.23 i